skip to Main Content
Betaalbaar Wonen: In 2012 Waren Er Al Oplossingen, Nu écht Tijd Voor Actie.

Betaalbaar wonen: in 2012 waren er al oplossingen, nu écht tijd voor actie.

Ook in 2012 was betaalbaar wonen al een hot topic in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Als debutante bij Groen in Leuven kreeg ik de kans om onze visie op betaalbaar wonen te verdedigen op de nationale televisie, in debat met Valerie Van Peel van N-VA.

Foto: @ingejooris

De opname van het debat kan ik niet meer terugvinden, maar het verslag na het debat wel, zie onder. Fijn om terug te blikken op die ervaring. Maar wat me meer bezighoudt is het feit dat er de voorbije jaren weinig tot niets is gebeurd op vlak van betaalbaar wonen. Er was in Leuven bijvoorbeeld meermaals een belastingverlaging, middelen die wij als Groen liever hadden geïnvesteerd zien in maatregelen voor betaalbaar wonen voor de meest kwetsbaren in onze stad.

In 2012 introduceerden we de Community Land Trust (CLT) als oplossing. Via een CLT kan je een woning verwerven (verbouwen, …) zonder de grond aan te kopen. Die blijft eigendom van de ‘trust’.  Dat maakt de aankoop al een pak goedkoper. Bij een eventuele doorverkoop, vloeit een stukje van de winst terug naar de trust, zodat er ook op lange termijn nog gronden én middelen zijn om een actief woonbeleid te voeren. Als we willen dat gezinnen een eigen stek kunnen verwerven, moeten we naar dit soort nieuwe concepten. De oude recepten werken niet meer.

Zo klonk ons pleidooi in 2012, en zo klinkt het ook vandaag in 2018: een actieve rol voor de stad op de koop- en huurmarkt, om met nieuwe recepten wonen betaalbaar te maken, in het bijzonder voor de meest kwetsbaren in onze stad.

“Gemeente moet betaalbaar wonen stimuleren”

wo 26 sep 2012
Bij de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober is betaalbaar wonen, een van de belangrijke verkiezingsthema’s. Huizen en bouwgronden worden immers schaarser en dus ook duurder. Aanleiding om in “Niet tevreden, stem terug” te debatteren over de kwestie.
Moeten steden en gemeenten zelf ingrijpen om wonen betaalbaar te houden of te maken? Lies Corneillie, nummer drie op de lijst van Groen in Leuven, vindt alvast van wel. “De afgelopen jaren heeft de markt zijn gang kunnen gaan”, stelde ze in in het televisieprogramma “Niet tevreden stem terug” op Eén. “Doordat er niet is ingegrepen, zijn de prijzen enorm gestegen. Een actief woonbeleid is nodig.”

“De gemeente moet inderdaad betaalbaar wonen stimuleren”, zei Valerie Van Peel, lijsttrekker van de N-VA in Kapellen. “Maar ze moet ook haar budget op orde houden. Volgens de lijsttrekker zal er creatief naar oplossingen moeten gezocht worden. “Bovendien zie ik dat ook het liefst gebeuren in een publiekprivate samenwerking.”

“In Brasschaat heeft de gemeente een projectontwikkelaar gevraagd om een nieuwe school te bouwen met daarboven appartementen voor jonge gezinnen.” Voor Van Peel een mooi concreet voorbeeld van de inventiviteit die de steden of gemeenten zouden moeten hanteren. “Een dubbele indeling geven aan de grond, reduceert de prijs en je verstoort ook de markt niet want zonder de gemeente kon niemand er appartementen bouwen.”

Actief tussenkomen op de woningmarkt

Corneillie leek nog verder te willen gaan op het creatieve pad. “Een gemeente kan ook grond aankopen en die ter beschikking stellen van de gezinnen”, opperde ze. “Bij het bouwen hoeft de kost van de bouwgrond dan al niet meegeteld te worden. Een huis weer verkopen kan ook, maar dan zal de gemeente, die nog steeds eigenaar is van de grond, bijvoorbeeld een klein percentage van de winst kunnen vragen om daarmee het wonen betaalbaar te houden.”

Een actieve tussenkomst van de gemeente op de woningmarkt, zag Van Peel niet meteen zitten. “Als de gemeente al gronden heeft, is een dergelijke erfpacht natuurlijk geen probleem, maar nu gronden beginnen opkopen, daar heb ik toch vragen bij.”

Voor Corneillie schuilt het gevaar van een publiekprivate samenwerking voornamelijk in de winst die projectontwikkelaars willen maken. “Zij blijven bovendien op een heel klassieke manier bouwen, en dat maakt het wonen absoluut niet goedkoper”.

Is een kleinere woonoppervlakte misschien een oplossing of eerder een noodzakelijkheid? “Het woonbeleid moet vooral leiden tot kwalitatief wonen”, besloot Corneillie. Volgens Van Peel is kleinschaligheid “deels al een realiteit, maar een gemeente mag er ook niet te ver in gaan”. “Woonwijken met een mix van grote en kleine percelen zijn een goed voorbeeld daarvan”, meent ze.

Back To Top